له علي محمد كارگر سره لنأه مركه

د قروغ غره په لمنه كې يو ښار ګوټى «امېد سبز» په نوم د حاجي نبي په پانګونه جوړيږي چې زيات شمېر زياركښان دې پروژه كې په كار بوخت دي او علی احمد هم ددی زيارکشو يو کارگر دی چی د زيار د پوښتنو په ځواب کی داسی وايی:

- پوښتنه: مهرباني وكړئ خپل ځان را وپيژنئ؟

-ځواب: زما نوم علي محمد دى، د كور جوړونې يو تن كارګر يم. او څو کاله کيږی چی در جاغوری د وزگاری په علت کابل ته راغلی يم او په دی ښارگوټی کی په کارگری بوخت يم.

- پوښتنه: دا چې ته د كور جوړونې كارګر يې، ستا ورځنى عايد څومره دى؟

-ځواب: په ژوند كې خو هر راز شخصي ستونزې پيدا كيږي كله چې كوم مشكل را ته پيدا شي مجبور يم چې كار پريږدم او خپله ستونزه حل كړم مګر په عمومي توګه كله چې كار كوم د ورځې ۳۰۰ افغانۍ عايد لرم او هر خگوك پوهيإي چيگ په اوسنی حالت كيگ په 300 افغانی هيخگ هم نه جوؤيإي.

- پوښتنه: په عمومي توګه د «شهرك سبز» زياركښان په كومو كارونو بوخت دي؟

- ځواب: دې پروژه كې كارګران راز راز كارونه تر سره كوي، لكه د خښتو ديوال، سمټ كاري، سيم تاوي، لنټر اچول، رينګ اچول، نل دواني، لين دواني، د خاورو، شګو او جغل چلول او داسې نور. خو دا كارونه دومره چيگ كاركگران دلته اوسيإي أير نه دي، په دي خاطر اكثر كاركگران وزكگار پاتي كيإي.  

- پوښتنه: هغه ۳۰۰ افغانۍ چې ستا ورځنى عايد دى په هغه باندې خپلې اقتصادي ستونزې حلولى شى؟

ځواب: كه چېرې هوا ښه وي، باد، باران، ږلۍ و نه وريږي، ژوند مو

 قوت لايموت مخ په وړاندې ځي، او كه طبيعي افتونه زموږ كار پارچاو كړي په هغه صورت كې پسمانه كيږو په خاصه توګه ژمي كې چې ځينې كارونه د واورې او يخنۍ له كبله په ټپه ودريږي. حگكه چيگ ورحگ په ورحگ نرخونه جكگيإي او زه مجبور يم چيگ په دي 300 خپله كگوزاره وكؤم.

- پوښتنه:  دولت تاسو سره كومه مرسته كوي؟

ځواب: هيڅكله نه، دولت موږ د خپلې دايرې او ادارې څخه وتلي خلك ګڼي، هيڅ ډول مرسته راسره نكوي. په دولت كيگ فساد أير دي او خپل شگوونكي او تگيتگه رتبه مامورينو ته توجه نه كوي نو موإ ته په خگه وكړاي شي.

پوښتنه: نورو زياركښانو ته څه پيغام لرى؟

ځواب: زياركښان دې خپلې مټى ونغاړي پخپل توان او طاقت دې ځانته نفقه وګټي او دا چې د ټولو زياركښانو ستونزې شريكې دي، خپلو كې سره يو موټى شي او حاکمانو باندې فشار راوړي تر څو زيارکښانو طبقې ته حقوق قايل شي، ځکه چی هر شی د اتحاد نه لاس ته راځی.

مولدان نعمت ها ، چه می خورند؟

زحمتکشان با اینکه تمام نعمت ها را تولید می کنند، اما خود از خوردن آنها محروم اند. غذای کارگران، دهقانان و اهل کسبه، عموماً پیاوۀ کچالو، نان چای، نان دوغ، سبزی های وحشی، نان خشک، پیاوۀ پیاز و قروت می باشد. در مناطقی که برنج کشت می شود، دهقانان پیوسته شوله می خورند. در بعضی مناطق دهقانان در زمستان از طرف روز فقط یکبار نان می خورند و یکبار دیگر را صرفه جویی می کنند. زحمتکشان نسبت به سرمایه داران و اربابان نان بیشتری می خورند، چون از بام تا شام کار می کنند و باید این انرژی را از خوردن غذا و میوه به دست آرند. اربابان و سرمایه داران همیشه زحمتکشان را از بابت خوردن زیاد  تحقیر می کنند و آنان را به حیوانات شبیه می سازند.

زحمتکشان گاهی هفته ها گوشت خورده نمی توانند. اما گاه گاهی گوشت ارزان و کم انرژی  یخچالی می خرند. مگر در دهات که کمتر قصابی می شود، دهقانان، باغبانان و چوپانان  در فقط در خیرات ها و  عروسی ها گوشت می خورند. زحمتکشان دهات زمانی خود گوشت  می پزند که مرغ شان مریض و یا بز و گوسفند شان به کارد برسد. با اینکه بخش اعظم گوشت حیوان به کارد رسیده را به فروش می رسانند، اما کله و پاچه، دل و جگر و شکمبۀ حیوان را خود می پزند.

اکثر زحمتکشان توان خوردن میوه را ندارند. بعضی از آنان در موسم توت، فقط از این میوه که در بعضی جا ها در کنار جو ها نشانده شده، رایگان استفاده می کنند. اما در شهر ها عموماً شام ها میوه های نیمه گنده و ارزان را می خرند. چون میوه های درجه اول به مصرف ثروتمندان کشور های دیگر ، میوه های درجه دوم را  ثروتمندان و نیمه ثروتمندان خودی، میوه های درجه سوم را خرده مالکان و بالاخره میوه های را که باید به دور انداخته شوند، زحمتکشان  می خرند. 

غذای تکراری و کم انرژی زحمتکشان، باعث مبتلا شدن آنان  به انواع مرض می گردد، به این خاطر در میان زحمتکشان بیشترین مرگ و میر وجود دارد و هنوز به پیری نرسیده، چهره های شان سوخته و چروکیده می شود.  این همه قربانی را زحمتکشان به خاطر تضمین حیات کل  جامعه متحمل می شوند. در حالیکه سرمایه داران و اربابان انواع غذا های قیمتی و پر انرژی را  مصرف کرده، چهره های گوشتی و سرخ و سفید دارند که سرخی را از مکیدن خون زحمتکشان و سفیدی را از بلعیدن گوشت آنان بر رخسارگان زرد شان می نشانند.

اخبار زحمتكشان

 به تاریخ 21 حوت، گروپی از طالبان در ولسوالی ژیری ولایت قندهار بعد از آنکه چهار کارگر یک پروژه را دستگیرو شدیداً لت و کوب نمودند، گوش های هر چهار تن آنان  را بریده و رهایشان کردند. این عمل ضد انسانی که افکار  این گروه فاشیست را به نمایش می گذارد، نفرت تمام کارگران و زحمتکشان کشور را  برانگیخت. طالبان با این عمل ننگین نشان دادند که  کوچکترین توجهی نسبت به زحمتکشان نداشته، در ضمیر شان چیزی به نام همدلی نسبت به کارگران وجود ندارد. این عمل جنایتکارانه به کارگران کشور ما و تمام کارگران جهان می آموزاند که برای دفاع از حقوق خود در برابر تمام جریانات ضد انقلابی متحد شوند و با اتحاد و عمل خود نشان دهند که طبقۀ دوران ساز می باشند.

 دوازده کارگر کشته و زخمی

به تاریخ 3 حمل،گروپی از طالبان در ولسوالی ارغنداب ولایت قندهار، کارگران ریگ کشی را حینی که  بر چند دمترک سوار بودند،  مورد حمله قرار دادند. دراین حمله چهار تن از این کارگران کشته و هشت تن دیگر زخمی شدند. جرم  این کارگران کار در پروژۀ ریگ رسانی بود. این گروه با چنین عملیات کوری جان این همه کارگر را گرفت و این که خانواده های این زحمتکشان بعد از مرگ  نان آوران شان چگونه زندگی کنند، برای آنان اهمیتی ندارد.

  معلوم نیست که اگر کارگران کار نکنند، چه بخورند و معیشت خانواده های شان را چگونه تامین کنند؟  طالبان سال گذشته با دوعملیات انتحاری در جادۀ مکروریان سوم و  جادۀ دارالامان جان حد اقل نه کارگر بیچارۀ شاروالی را گرفتند و فرزندان شان با اشک و آه می پرسیدند که بعد از این چگونه زندگی کنند.

به تاریخ 7 حمل یک کارگر زحمتکش ریگ کشی به نام خواجه محمد یونس در شهر هرات توسط یک باند چهار نفری جنایتکاران به قتل رسید. این کارگر که از منطقۀ سید مختار توسط موتر دمترک به شهرهرات ریگ انتقال می داد، بعد از آنکه موتر او توسط یکی از این جنایتکاران اجاره شد، به این منطقه برده و سه تن دیگر که در کمین نشسته بودند، بر او حمله نموده و با کارد شهرگ گردنش را بریدند و موترش را بردند. اما او که تا شفاخانه زنده بود، هویت قاتلان را افشا کرد و بعد جان داد. پولیس بعد از تلاش زیاد، این چهار جانی را دستگیر کرد.

 از جاییکه جنایتکاران از پول های ربوده شده، ً برای رهایی شان به محاکمی که غرق در فساد اند، رشوه می پردازند، بعید به نظر می رسد که برای این جنایتکاران جزای که سزاوار شان است، داده شود و به این خاطر دیری نخواهد پایید که بار دیگر رها و به کارگر کشی ادامه خواهند داد. در نظام هایی که کارگران به اندازۀ مورچه اهمیت ندارند، قاتلان آنان هیچوقت جزا نخواهند دید.

جنگ سی ساله در افغانستان جان هزاران زحمتکش را گرفت. در شرایط کنونی دوطرف درگیر(طالبان و نیرو های خارجی) که بر زحمتکشان رحمی ندارند و هیچوقت از ستم هایی که بر آنان می رود پرسان نمی شود، لذا تا زمانیکه این نظام وجود داشته باشد، همین آش و همین کاسه خواهد بود. سال گذشته 19 کارگر سرکسازی در نورستان در یک بمباران نیرو های امریکایی به قتل رسیدند، 21 کار گر دیگر در مسیر ولسوالی شورابک – شهرکندهار با مین تصادم کرده که عده ای کشته و عده ای زخمی شدند. در این حال طالبان از کمینگاه برآمده و زخمی ها را نیز به رگبار بستند. همینطور سال گذشته 6 کارگر کارخانۀ کشمش پاکی در قندهار مورد حملۀ طالبان قرار گرفتند و هر شش تن جان باختند..