دموکراسی سرمایه داران، افغانستان را به یکی از خطرناکترین کشورهای جهان تبدیل کرده است

نوشته از سمیر

نشریه فارن پالیسی در یکی از مقاله های خود کشورهایی را دسته بندی کرده است که در سال 2017 خطرناکترین کشورهای جهان محسوب می شوند. اکثر این کشورها، کشورهایی هستند که سرمایه داران غربی به آن هجوم برده و اشغال کرده اند و یا هم در پشت پرده از تروریزم و عمال مرتجع شان حمایت می کنند.

در این مقاله، 10 کشور، خطرناکترین کشورهای جهان دسته بندی شده اند که افغانستان در آن جایگاه هفتم را به خود اختصاص داده است. سوریه، عراق، ترکیه، یمن، منطقه صحرای بزرگ افریقا و حوزه رود چاد، جمهوری دموکراتیک کنگو، سودان جنوبی، برمه، اوکراین و مکزیک در کنار افغانستان از جمله خطرناکترین مناطق برای سال 2017 به شمار میروند.

در این مقاله، آن چنانی که قبلاً تذکر رفت، افغانستان نیز از خطرناکترین کشورهای جهان درج شده است. افغانستان از سال 2001 تا حالا در اشغال امریکا و متحدین ناتویی اش است. این اشغال با شعارهای فریبنده دموکراسی، حقوق زن، حقوق بشر، دموکراتیزه کردن و ... آغار شد و تا اکنون ادامه دارد. امریکا و متحدین ناتویی اش، دموکراسی و ارزش های سرمایه داری را از بهترین نوع دموکراسی و ارزش ها در جهان می دانند، اما تاریخ نشان داده است که دموکراسی و ارزش های سرمایه داری، استعماری، اشغالی، کشتاری، اسارتی و فقیرزا بوده و نمی تواند برای اکثریت جامعه که همانا زحمتکشان هستند، مصونیت و رفاه به بار بیاورد. از اینرو شعارهای فریبنده دموکراتیزه کردن افغانستان، اکنون کشور ما را به یکی از خطرناکترین کشورهای جهان تبدیل کرده است.

اینک بیش از 16 سال از دموکراسی نظامی سرمایه داری در افغانستان می گذرد،  در این شانزده سال اشغالگران امریکایی و ناتویی میلیاردها دالر برای راه اندازی جامعه مدنی، اینجو ها و رسانه ها و احزاب سرکاری به مصرف  رسانده اند، هزاران محصل را سکالرشیپ داده، به مولوی ها و شورای علما، رهبران تنظیم های جهادی و حتی طالبی پول و امکانات داده تا به نحوی از انحا برای دموکراسی غربی و ارزش های استعماری امریکایی تبلیغ  و کار کنند. در کنار این، شانزده سال است که امریکا می کشد، می درد، بر اجساد مرده ها می شاشد، به اسارت می گیرد، بمبارد می کند تا به گفته شماری از مزدوران فرهنگی امریکا از مدرنیزم در مقابل سنت دفاع کند. اما از آنجائیکه ماهیت دموکراسی سرمایه داری، خون ریزی و وحشت و چپاول و فقر است، بدون شک افغانستان را این دموکراسی به یکی از خطرناکترین کشورهای جهان تبدیل کرده است.

اشغال امریکا، کشور ما را به خطرناکترین کشور برای توده های زحمتکش تبدیل نموده است، این کشور برای سرمایه داران و غارتگران خطرناک نیست، زیرا در 16 سال گذشته دیده شد که اکثریت غارتگران و چپاولگران به پول و سرمایه و تجارت دست یافته و اکنون به قلدران سرمایه منطقه تبدیل شده اند و برای حفظ  منافع اربابان امریکایی و ناتویی تلاش می کنند. دموکراسی امریکایی که با بی 52 در افغانستان تطبیق شده، به سود این غارتگران بوده است، اما اکثریت مطلق زحمتکشان ما را قربانی نموده و بهای این دموکراسی را با خون و فقر داده اند.

دموکراسی از لحاظ تامین منافع فرق می کند. در صورتیکه اشغالگران و سرمایه داران و نوکران داخلی آن از دموکراسی حرف می زنند، مطلقاً تامین منافع خودشان مطرح است و قربانی زحمتکشان؛ اما اگر زحمتکشان از دموکراسی صحبت کنند رفاه اکثریت مطلق جامعه، برابری آنان و دفاع از منافع اکثریت فقرا و تهیدستان برای شان  مطرح است. دموکراسی زحمتکشان باراندن غارتگران و چپاولگران و فروریزی حاکمیت ارتجاعی فاشیست ها معنی می یابد. با دموکراسی سرمایه داران نه بهروزی بدست می آید و نه مصونیت و نه ثبات و نه هم رفاه، تا دموکراسی سرمایه داران آنهم با توپ و تانک همراه باشد، فقر، دربدری، آوارگی و کشتار زحمتکشان ادامه دارد و کشور ما برای زحمتکشان خطرناک خواهد بود؛ زحمتکشان با دموکراسی ای که بتوانند منافع اکثریت توده های ستمدیده را تامین کنند، می توانند کشور را عاری از خطر و تهدید بسازند و در رفاه بسر ببرند. کوتاه این که «دموکراتیزه» کردن استعمارگران نشان داده است که کشورها از هر لحاظ به خطرناکترین کشورها برای زحمتکشان تبدیل می شود و دموکراتیزه کردن بوسیله زحمتکشان کشورها را برای زحمتکشان به سرزمین های امن، مصون، مرفه و شاد تبدیل می کنند.

کودکان و زنان تهیدستان، قربانیان اصلي جنګ امریکا است!

(نوشته از هارون)

جنگ کنونی، جنگ امریکا و متحدین جهانی امریکا برای اهداف ستراتیژیک شان در منطقه است. این جنگ هیچ ربطی به مردم افغانستان ندارد. امریکا برای اینکه به اهداف ستراتیژیکش برسد، نیاز به دشمن فرضی دارد، که این دشمن فرضی طالبان و داعشی ها هستند؛ با وجودی که در این اواخر دیده می شود که لگام بخشی از طالبان بدست روس ها و ایرانی ها افتاده تا از آنان برای تامین منافع ستراتیژیک شان در منطقه در مقابل امریکا و متحدانش استفاده نمایند. اما چیزی که واضح است هر دو طرف جنگ (امریکا و دار و دسته داخلی اش و طالبان و داعشی ها) هیچ ربطی به زحمتکشان ندارند و در جبهه علیه زحمتکشان قرار دارند.همین است که قربانیان اصلی این جنگ زحمتکشان هستند، نه امریکایی ها و سایر دشمنان زحمتکشان.

کودکان و زنان زحمتکشان، این تهیدستان فقیر و دربدر و رنجور و ستمدیده قربانی جنگ کنونی هستند. به اساس آمار یوناما قتل و کشتار افراد ملکی (زحمتکشان تهیدست) با گذشت هر سال جنگ کنونی افزایش می یابد که در این میان بیشترین قربانی را کودکان و زنان می دهند. گزارش یوناما که در ربع سوم سال 2016 نشر شده است، نشان می دهد که تلفات کودکان نسبت به سال گذشته در عین مدت زمانی 15 درصد افزایش یافته است. به اساس این گزارش تا 30 سپتمبر 2016 بیش از 8397 زحمتکش در درگیری های نیروهای حکومتی و ضد حکومتی، کشته و زخمی شده اند که از جمله 2562 تن  کشته و 5835 تن زخمی شده اند. اگر این آمار را باور کنیم، زیرا با درنظرداشت حملات امریکایی ها کشتار زحمتکشان به مراتب بیشتر از این آمار است، خود نشاندهنده کشتار و مجروح نمودن بیرحمانه زحمتکشان است و ماهیت جنگ کنونی را به خوبی آشکار می سازد.

بر اساس آمار منتشره یوناما از سال 2013 به این طرف تلفات کودکان افزایش یافته است  که در 9 ماه اول سال 2016 به تعداد 2461 قربانی کودک به ثبت رسیده  که از این میان 639 کودک کشته و 1822 کودک زخمی شده اند. همین گونه، به تعداد 877 زن فقیر و نادار در جنگ روان قربانی شده اند که از جمله 240 تن آنان کشته و 637 زن دیگر زخمی شده اند که نشاندهنده افزایش 12 درصد تلفات زنان زحمتکش و تهیدست است.

این آمار که از طرف یک اداره ظاهراً مستقل، اما وابسته به امریکا نشر شده است، خود نشاندهنده ماهیت جنگ امریکاست. امریکایی ها برای اینکه به منافع ستراتیژیک شان در منطقه دست بیابند، ذره ای در فکر زحمتکشان نیستند و بوده هم نمی توانند، این غارتگران جهانی با کشتار زحمتکشان نشان و بخصوص کودکان و زنان نشان می دهند که در جبهه ضد زحمتکشان قرار دارند، اما برای فریب مردم چند تا گدی کک را در اینجوهای وابسته به خود قاب زده  تا اکت و ادای حمایت از حقوق زنان و کودکان دربیاورند و دستان خونین امریکا را با اکت های عوامفریبانه بشویند.

ښځینه کارګرې او دهقانې په پیوستون له بیلابیلو ستمونو خلاصون موندلی شي!

ښځې، په ځانګړې توګه کارګرې او دهقانې ښځې دا مهال تر بیرحمانه او ربړونکي جنایت او ستم لاندې ژوند کوي. د استعمار او ښکیلاک ستم او جنایت تر ټولو لومړی کارګرې او دهقانې او نورې زیارکښه او ستمځپلی ښځې قرباني کوي. وروستې شمیرې ښکاره کوي چې د ۲۰۱۴ کال په پرتله په ۲۰۱۵ کال کې د ښځو د مړینې او تلفاتو کچه ۳۷ سلنه زیاته شوی ده، دا شمیرې د دې ښکارندوی دی چې لومړنی ستم چې کارګرې او دهقانې میرمنې یې ګالي، هغه د امریکايي او ناټويي ښکیلاک ستم دی. د دې ستم په کړۍ کې، د طالبانو او داعشیانو او د نورو بنسټپالو تنظیمونو ستم هم شامل دی.

دویم ستم چې دا مهال یې ښځې ګالي، طبقاتي ستم دی. د وزګارتیا لوړه کچه میرمنو ته ځانګړی شوی. دولت چې د واکمنو طبقاتو استازی دی، د کار په ساحه کې د ښځو سره هم ناوړه چلند کوي. یوازې هغه ښځې کار موندلی شي چې د واکمنو سره بیلابیلې اړیکې ولري. اکثره زیارکښه میرمنې د کار کولو له حقه محرومې دي. هغه شمیر چې په شرکتونو او کارخانو او یا هم په دفترونو کې کار کوي د ناوړه چلند سره مخامخ دي او د دویم جنس په توګه ورته کتل کیږي، مزد یې کم او پر ټیټو پستونو کارونو ته ګمارل کیږي. د دې تر څنګ بیوزله او زیارکښه میرمنې د رښتینې سیاسي استازیتوب څخه هم بی برخې دي.

د افغانستان زیارکښه میرمنې د نارینه له ستم څخه هم ځوریږي.لا هم ځینې وروسته پاتې او ظالم نارینه ښځه ناقصه العقله ګڼي او د خپل ستم کچه ان د  میرمنو د غړو غوڅولو او پرې کولو پورې رسوي. ځینې سوداګر نارینه، میرمنې یوازې د سوداګریزو تبلیغاتو او د سوداګریزو توکو په توګه کاروي. ځینې د پوهې د کموالي له امله ښځه خپله نوکره یا هم د ماشومانو مور ګڼي او لا یې هم سیاه سره یادوي. داسې نارینه هم شته چې لا باور لري چې ښځه یا په کور یا په ګور. دا هم هغه ستم دی چې زمونږ د هیواد میرمنی یې زغمي.

یو بل ستم د لوټمارو ښځو لخوا پر بیوزلو ښځو ستم دی. دا ستم د اینجو لرونکو ښځو او د «مدني ټولنې» د نانځکو لخوا پر بیوزلو او زیارکښو ښځو تپل کیږي. دا ستم په ظاهره نرم او په اصطلاح انساني بڼه لري: میرمنو سره د کمک او مرستې بڼه. خو په ماهوی لحاظ دا د نورو ستمونو تر څنګ یو بل ستم دی چې د زیارکښو او بیوزلو ښځو پر دردونو، رنځونو او کړاونو سوداګري کوي. سیاسي نانځکې چې د استعمار د سفارتونو حاضري تل امضا کوي، زمونږ د زیارکښو او بیوزلو خویندو او میندو دردونه او کړاونه په سفارتخانو او لودیځ کې لیلاموي او یورو او ډالرې تر لاسه کوي، دا هغه بی وجدانه او بی ضمیره ښځې دي چې ان د خپل هم جنس پر عاطفې، هیلو او آرزوګانو تجارت کوي.

زیارکښه او بیوزله ښځې سره د دې چې د نارینه وو په پرتله تر ډیر ستم لاندې دي او د نارینه ستم هم زغمي، نباید د غربي بنسټونو هغه لومې کې ګرفتار شي چې ګواکی دا نارینه دي چې د دې ستمونو لامل دي، بلکې ښايي چې بیوزله او زیارکښه ښځې که کارګرې وي او که دهقانې او که کسبګرې د نارینه وو زیارکښو سره په یووالي د خلاصون لپاره مبارزه وکړي. د ښیکیلاکي ستم او طبقاتي ستم په وړاندې مبارزه، په خپله لاره دې ته پرانیزي چې د نارینه ستم او د لوټمارو ښځو لخوا پر بیوزلو ښځو ستم هم پاي ته ورسیږي.

د افغانستان د زیارکښانو ټولنیز انجمن، د مارچ اتمه چې د زیارکښو ښځو د پیوستون او یووالي ورځ ده، ټولو بیوزلو او زیارکښو ښځو ته د مبارکي ویلو تر څنګ، باور لري چې د دې ورځې رښتينې لمانځنه یوازې هغه وخت مانا پیدا کولی شي چې بیوزله او زیارکښه میرمنې د خپل خلاصون لارې ولټوي او په منظمه توګه د خپل خلاصون لپاره مبارزه وکړي او پرې نه ږدي چې سیاسي نانځکي د هغوې په باورونو او نوم تجارت او سوداګري وکړي.

د افغانستان د زیارکښانو ټولنیز انجمن اعلامیه –  د مارچ اتمه ۲۰۱۶