کودکان زحمتکشان و بدترین روزگار در حاکمیت جنایتکاران

جنایت، فرهنگ حاکم چپاولگران است. خارجی ها و داخلی های تفنگدار هر روز جنایت می کنند، خون می ریزند و زندگی مردم زحمتکش را برباد می کنند. در میان این جنایت، کودکان زحمتکشان هم در آتش استعمار و استبداد می سوزند. خارجی های امریکایی و ناتویی کودکان زحمتکشان را بمباردمان می کنند و طالبان با حملات انتحاری آنان را در کنار جاده ها می کشند و تفنگداران تنظیمی و چوکره های محلی آنان روزانه بر کودکان تجاوز می کنند و دولتی که با پول ستمگران امریکایی و ناتویی در خدمت سرمایه داران و تاجران و خانان و اربابان قرار دارد با گذشت هر روز کودکان را به کارگری، کارهای شاقه و گدایی سوق می دهد.

روزی نیست که خبرهای دردناک در مورد زحمتکشان و بخصوص کودکان زحمتکشان نشنویم. در اینجا دو خبر دردناک در مورد کودکان زحمتکشان را ارائه می کنم که نشاندهنده وضعیت اسفناک کودکان زحمتکشان است. از ولایت فاریاب خبر می رسد که در شش ماه اول سال روان میلادی 72 طفل در این ولایت قربانی جنگ ها و کشمکش های خونریزان جنایتکار شده اند که از جمله 16 طفل آن کشته شده اند. این گزارش که بوسیله یوناما داده شده است، بخش کوچکی از جنایات های دشمنان زحمتکشان است که مردم آنها را بنام  طالب، جنگ سالار،  امریکایی و ناتویی و حامیان تفنگدار داخلی می شناسند. یوناما این گزارش را در حالی نشر می کند که همین اکنون کودکان در ولسوالی سنگین ولایت هلمند در کنار دیگر زحمتکشان میمیرند و به قتل می رسند.

جنگ بیرحمانه کنونی که به پروژه امریکا و ناتو و دولت های مرتجع منطقه تبدیل شده است، افغانستان را به اسارتگاه و قبرستان بزرگ زحمتکشان تبدیل کرده است. در این اسارتگاه، کودکان بدترین زندگی را می گذرانند. اگر از یک طرف قتل عام می شوند و بمبارد می شوند و در انتحار میمرند، در طرف دیگر هر روز به گدایی و فقر بیشتر و زندگی طاقت فرسا سوق داده می شوند.

وزارت کار و امور اجتماعی دولت حمایت کننده سرمایه داران و فئودال ها و تاجران چپاولگر که کمک طیاره های بی 52 ستمگران خارجی را با خود دارد،  اعلام کرده است که از هر 9 کودک کارگر سه تن گدایی می کنند. این وزارت می گوید در حال حاضر در حدود 2 میلیون کودک در افغانستان کارگر هستند. علی افتخاری سخنگوی وزارت کار و امور اجتماعی به خبرگزاری بخدی گفته است که سرنوشت تاریکی در انتظار این کودکان است. سخت است به سخنگوی این وزارت تفهیم کرد که چه سرنوشت تاریکی جز کارگری یک کودک بوده می تواند، چه سرنوشت تاریکی جز گدایی یک کودک بوده می تواند.

تا جنایتکاران خارجی و داخلی سرنوشت افغانستان را تعیین کنند، کودکان و سایر زحمتکشان روی خوشبختی را دیده نمی توانند. کودکان زحمتکشان فقط و فقط روزی می توانند خوشبخت باشند که افغانستان کشور مستقل، آزاد و تعیین سرنوشت آن در دست زحمتکشان باشند، چنین افغانستانی فقط با دستان خود زحمتکشان ساخته شده می تواند.

چهار میلیون انسان فقیر اما بیکار در کشور چه می خورند؟

در حالیکه اداره احصائیه مرکزی از هر چهار کارگر یک کارگر را بیکار می خواند اما وزارت کار و امور اجتماعی این آمار را نادرست می خواند و باور دارد که در حال حاضر 10 میلیون افغان واجد شرایط کار هستند که از این میان 4 میلیون آن بیکار هستند.

بیکاری در کنار ده ها فاجعه  و بلا دیگر، بلای است برای تهدید زندگی زحمتکشان تهیدست. زحمتکشانی که آرزو دارند کار کنند و با بازوی خود نان بدست بیاورند در حال حاضر ساعت ها در چهارراهی های شهرهای بزرگ و خورد افغانستان گرد می آیند ولی کاری پیدا کرده نمی توانند و با دست خالی و چهرۀ خسته به خانه های فقیرانه شان بر می گردند.

این خیل بیکاران در کشوری که قیمت مواد اولیه سر به آسمان میزند و سرپناه برای فقرا به مسئلۀ زندگی و مرگ تبدیل شده است، بالاخره چه می خورند، چه می کنند و چگونه زندگی می کنند؟ این را فقط زحمتکشانی که طعم تلخ بیکاری را چشیده اند به خوبی می دانند، نه مسوولین دولتی که در خدمت ستمگران قرار دارند، نه سرمایه داران و تاجران و فئودالان و اربابان چپاولگر، نه اینجو داران مزدور و نوکران سفارت خانه ها و اربابان دونر و نه هم جامعه مدنی دالر گیر.

زحمتکشان می دانند که کودکان ایشان بر زباله های یورش می برند و بر اساس خبر تلویزیون «ژوندون» گاه برای لقمه نانی با حیوانات مثل سگ و پشک نیز درگیر می شوند، کودکان و زنان زحمتکشان بر جاده ها می برآیند و گدایی می کنند، باندهای مافیایی سرمایه داران از کودکان، زنان و مردان این خیل بیکاران برای جنایت و جرم های جنایی استفاده می کنند و آنان را با عفریت جنایت تهدید می کنند.

این وضعیت دردناک تهیدستانی است که در فقر مطلق بسر می برند. از اینرو نمی توان بر آمار ارائه شده اداره احصائیه مرکزی که تعداد افغان های زیر خط فقر را 37 درصد ارائه کرده، باور کرد، زیرا موجودیت 4 میلیون انسان بیکار نشاندهنده اینست که تعداد بیشتر مردم افغانستان  زیر خط فقر قرار دارند و این فیصدی با گذشت هر روز بیشتر شده میرود زیرا بر اساس نظام اقتصاد بازار بیکاری جزوی از این بازار است و تا این بازار و این خارجی ها و نوکران داخلی آن هستند، زحمتکشان و تهیدستان به بهروزی و رفاه نمی رسند و هر روز تعداد بیشتر تهیدستان به خیل بیکاران افزوده خواهند شد.

بهرنی یرغل، د زیارکښو افغانانو ماشومان بدمرغۍ ته کاږلي دي

د امریکا تیری که له یوې خوا د شتمنو او اربابانو او هیوادپلورنکو او اینجو لرونکو لپاره زیری و او دې ټولو په ګډه خوله د تیري څخه ملاتړ وکړ او هغه یې په یو نامه او بل نامه د هیواد په ګټه وګڼو، بلې خوا ته دا تیری د زیارکښانو لپاره د بدمرغۍ د لړۍ ادامه او د دې لړۍ  د لا وحشتناکه کیدل وو.

که د امریکا او د هغه د ناټويی ملګرو د اوسني تیري له بیلابیلو ناوړو او ترهه ایزه اړخونو تیر شو او یوازې د دې وحشتناکه استعمار تاثیرات پر ماشومانو تر پام لاندې ونیسو، نو په ښکاره ډول معلومیږي چې دا تیری څومره د ماشومانو ژوند تهدیدوي. د ماشومانو وژل، بمباري کول، انتحار ته لیږل، د جنسي تیري قرباني کیدل، اختطاف، اعتیاد، ناروغتیا، ولږه او سوالګري د امریکا د تیري اغیزې پر ماشومانو ښکاره کوي.

په دې وروستیو کې د ماشومانو په وړاندې د جنسي تیري، اعتیاد او خوارځوکۍ کچه ډیره لوړه شوی ده. د تازه شمیرو له مخې په یوه کال کې د ماشومانو په وړاندې نژدې ۴۰۰ د جنسي تیري پیښې تر سره شوي دي چې ښکاره کوي چې د زیارکښانو ماشومان په یو هیواد کې نه بلکې په یو جنایت خانه کی ژوند کوي. همدا ډول د همدې اوسني دولت د شمیرو له مخې تر دو نیم سوه زره ماشومان په مخدره مواد معتاد دي او یا هم د تریاکو په کروندو کې کار کوي. د دې دردونکو ناورینونو تر څنګ ولږه هم ورځ تر بله ډیریږي چې مستقیم اثرات یې پر ماشومانو په ښکاره ډول لیدل کیږي او همدا دی چی د ملګرو ملتونو د شمیرو له مخې د ۲۱۰۲ کال په مقایسه په ۲۰۱۳ کال کې د ماشومانو د خوارځواکۍ اندازه ۵۰ فیصده ډیره شوی ده.

کندهار، فراه، کنړ، پکتیا، پکتیکا، هلمند او نور جنوبی ولایتونه د هغو ولایتونو په جمله کې راځي چې ماشومان یې تر ټولو زیات خوارځواکي ګالي او له ولږي سره ژوند تیروي. په دې ولایتونو کې د بهرني وسله والو ستمګرو جنایتونه د نورو ولایتونو په پرتله زیات دي او همدا دی چې په دغه ولایتونو کې د ماشومانو په وړاندې د جنایتونو او ناورینونو کچه ډیره لوړه ده، که څه هم په شمال کې د ماشومانو په وړاندې د جنسي تیري شمیرې د نورو ځایونو په مقایسه لوړی معلومیږي، چیرې چې تنظیمي او جهادي ډلې په بیلابیلو نومونه فعالیت کوي او د زیارکښانو ژوند ګواښي.

تاریخ ښودلی چې په هر هیواد کې چې د استعمار د جنایتونو لړۍ پیل شي، هغه هیواد به ښه ورځ ونه ګوري. که په افغانستان کې د استعمار د لسګونو نورو جنایتونو څخه تیر شوو د کابل د اندرګاندي روغتون د خوارځواکۍ د برخې مسوول ډاکټر سیف الله اباسین په ښه ‌ډول د استعمار پایله تشریح کوي: «په ۲۰۰۱ لومړي کال کې وضعه په کابل کې ډیره خرابه وه خو اوس چې څه وینم د ۲۰۰۱ کال څخه لا بده او خرابه ده.»

د افغانستان د زیارکښانو ټولنیز انجمن باور لري چې په استعمار او استبداد کې هیڅکله ملتونه او په تیره بیا زیارکښان هوساینې او آزادۍ ته نه رسیږي. آزاد ملتونه د استعمار پرته وده او پرمختګ کوي. زیارکښان او د زیارکښانو ماشومان یوازې هغه وخت په هوساینه کې روزل کیږي چې خپلواکي، آزادي او برابري په ټولنه کې حاکمه وي.