وسله وال اربكيان، بزګران ځوروي

د تاوتريخوالي په ډيريدو سره، په كليو او په سرحدي سيمو كې د اربكیانو په نامه يوه ډله جوړه شوې چې قومي مليشې نوميږي. ظاهراً دا ډله په كليوالو او سرحدي سيمو كې د امنيت د ټينګيدو مسووليت لري، خو دا ډله نه يوازې دا چې د امنيت په راوستلو كې ناكامه ده بلكې په خپله د ناامنۍ يوه برخه ګرځيدلې او د بزګرانو ژوند په غير انساني توګه تهديدوي.

بزګران دا وخت د څو ستمونو لاندې ژوند كوي. يو د ناټو د بمبارۍ او د وژنې او تهديدونې ستم دى، بل يې د طالبانو د زورولو او د ذكات او عشر د راټولولو ستم، دريم يې هم د دولتي چارواكو ناوړه او له فساد او رشوت ډك چلند، څلورم يې د جنګسالارانو، اربابانو او خانانو د اجارې راټولو ستم او وروستې يې هم د اربكيانو د غلا، ځورونې او د عشر راټولونې ستم.

هغه دولت چې د پرديو حمايت ولري، نه يوازې دا چې نشي كولاى كارګرانو، دهقانانو، ښوونكو، ټيټ رتبه مامورينو، كسبګرو او نورو زياركښانو لپاره خدمت وكړي، بلكې د دې خان او هغه خان او جنايت سالار د خوښـۍ او د ملاتړ د لاسته راوړلو لپاره كوښښ كوي، د اربكیانو په شان ظالمان جوړ او زمونږ د هيواد زياركښان وځپي.

كندز، د هيواد يو له هغو ولايتونو څخه دې چې ځايي خلك يې د هیواد د نورو سیمو په څیر د اربكيانو له جنايتونو څخه پوزې ته راغلي دي. دا وخت د دې ولايت په خان آباد، ارچي، چاردره، قلعه زال او نورو ولسواليو كې اربكيان ټوپك په اوږو لري. دوي دوه كاله وړاندې له پخواني مجاهدينو څخه رامنځته شول (هغه کسان چې په لوټ او تالان کې یې نړۍ حیرانه کړې وه). دا وخت يوازې په خان آباد ولسوالۍ كې د اربكيانو د قومندانانو شمير ۱۵۳۰ تنو ته رسيږي چـې هــر يو لســګونه وسله وال  
كسان لري.

دا اربكيان، چې اوس خلكو او په ځانګړي توګه دهقانانو ته په سرخوږي اوښتي، په انسان وژنه، غلا او لوټ كې لاس لري او له همدې امله په سلګونو خلكو د دوې له ويرې خپل كلي پريښودي دي. اربكيان په حقيقت كې د تيرو جګړه مارو هغه نيمه قانوني ځواك دى چې وسله ورته دولت وركړې او په خپل خوښه له دهقانانو ذكات او عشر راټولوي او كه چيرې كوم دهقان د عشر له ورکولو څخه ډډه وکړي، نو دغه اربكيان يې د طالبانو د ملاتړي په نوم ځوروي، له كوره يې پيسې غلا كوي، درمندونو ته يې اور اچوي او بيلابيلې ستونزې ورته پيدا كوي.

پيام تسليت به مناسبت درگذشت زنده ياد داد نوراني، انسان مبارز و مردم دوست كشور

با تأسف و اندوه فراوان در شام 22 سرطان 1390 اطلاع حاصل نمودیم كه زنده ياد دادنوراني مدير مسوول نشريه «پيشرو» و مرد آزاديخواه كشور در اثر سكته قلبي در شفاخانۀ وزير محمد اكبرخان، چشم از جهان بست و دوستان و عزيزانش را به سوگ نشاند.

انجمن اجتماعي زحمتكشان افغانستان با شناخت كاملي كه از اين شخصيت گرانمايه كشور داشت، مرگ او را نه تنها به حيث نويسنده توانا و شاعر مردمي بلكه به حيث نزديكترين دوست زحمتکشان كشور كه جايگاه ويژه اي در قلب آنان كسب كرده بود، یک ضايعۀ بس بزرگ ميداند و با باور کامل گفته می توانیم که مردم زحمتکش افغانستان بخصوص کارگران و دهقانان که هر روز قربانی جنایت های گوناگون می شوند، با درگذشت این مبارز، یکی از حامیان صدیق خود را از دست داده است.

وقتی اولین شمارۀ «زیار» به نشر رسید، زنده یاد دادنورانی از آن استقبال نموده و با علاقمندی فراوان ابراز داشت که از هیچگونه کمک و تلاش جهت غنامندی «زیار» دریغ نخواهد کرد. انجمن اجتماعی زحمتکشان افغانستان ضمن ستایش و تمجید از مبارزات و كارنامه هاي روشن اين انسان شجاع و طرفدار واقعی زحمتکشان، خود را در غم و اندوه خانواده، دوستان و هوادران او شریک دانسته و درگذشت اش را به تمامی زحمتکشان عزیز تسلیت گفته و راه او را درخشان و پر رهرو می خواهد.

یاد این حامی صدیق زحمتکشان گرامی باد!

هيئت رهبري انجمن اجتماعي زحمتكشان افغانستان

دهقانان زحمتکش ورس، در فقر و بدبختی به سر می برند

ورس از جمله ولسوالی های دور افتاده ی ولایت بامیان می باشد که قریه های ورزنگ، تسور، پجندور و لیگان آن هم سرحد با ولایت دایکندی می باشد. این مناطق از مرکز ولسوالی فاصله زیاد دارند و در صورتیکه بخت یاری کند و موتری پیدا شود باید هفت الی هشت ساعت راه رفت تا به مرکز ولسوالی رسید و اگر کدام مریضی عاجل مثل اپندکس یا تکلیف ولادی پیش آید مریض باید خود را به دست سرنوشت بسپارد و با زندگی وداع بگوید، البته مریضی که مربوط به خانواده زحمتکشان باشد که از ابتدایی ترین امکانات زندگی امروزی بی بهره اند، در حالیکه آنانیکه از صد راه چتل و کثیف سرمایه اندوخته اند در این مورد هیچ مشکلی ندارند.

اقتصاد این ولسوالی بر مالداری و زراعت استوار است. مالداری و زراعت نیز بستگی به مقدار بارندگی دارد. از آنجائیکه در فصل تابستان اکثراً خشکسالی می باشد، دهقانان نادار و فقیر و ستمدیده این ولسوالی از زمین خود حاصلی نمی گیرند که حداقل معیشت شان را تامین کرده بتوانند. در بهار که آب فراوان است، ولی چون دولت فعلی هیچ احساسی برای انجام خدمت به دهقانان زحمتکش را در ضمیر و روانش ندارد، آب این منطقه به دریای هلمند ریخته و پس از آن ایران را سیراب می کند، در حالیکه هم در هلمند، هم در نیمروز و هم در ولسوالی ورس، هزاران دهقان به خاطر خشکسالی، حاصل خوب بدست نمی آورند و زندگی را با فقر و مشقت میگذرانند.

 مردم ولسوالی ورس مثل سایر زحمتکشان افغانستان در فقر و بدبختی مطلق زندگی نموده و با وجود اینکه برای لقمه نانی شب و روز جان می کنند، با آن هم زندگی بخور نمیر شان را چرخانده نمیتوانند؛ لذا اکثر فامیل ها مجبور اند عزیزان و جوانان شان را به ایران روان کرده تا برای شان لقمه نانی پیدا کنند که برخورد کثیف آخوندهای ایران قصه هایی دارد که خوبست در یک فرصت دیگر از زبان خانواده های دهقان این منطقه انعکاس یابد.

 زنان دهقانان ورس نیز زنان با همت و شجاع اند و دوشادوش همسران شان در کارهای زراعی و مالداری و مرغداری سهم می گیرند و چشم براه کمکهای دیگران نیستند. آنان باور دارند که باید با پاهای خود شان راه بروند، فلهذا زنان این منطقه در کنار دهقانی در تولید صنایع دستی مثل نمد، برک، جوراب بافی، دستکش بافی، جاکت بافی، خامک دوزی وغیره مصروف هستند. با وجود این همه زحمت و کار، زنان دهقانان نیز در فقر بسر می برند، چون محصولات دستی ایکه این زنان غیور با هزار مشقت و سختی می سازند، از طرف پولداران این منطقه به قیمت ناچیز خریداری می شود و بعد در بازارهای بزرگ به قیمت بلند به فروش می رسد و فایدۀ اصلی را این پولداران به جیب خود می زنند.