خشکسالی، دهقانان را فقیرتر می سازد

در حدود هشتاد در صد باشندگان ولایت بامیان را مردم زحمتکش تشکیل می دهد که اکثر آنان مصروف دهقانی و مالداری می باشند. زندگی اکثر خانواده ها از طریق جمع آوری محصولات زراعتی، پرورش و فروش مواشی تامین میگردد. اما بدبختانه خشکسالی امسال سبب شده است که حاصلات دهقانان کم شود و مواشی مالداران به خاطر نبود علوفه و آب فراوان تلف گردد که این خود زندگی دهقانی و مالداری را سختتر ساخته و عاید دهقانان و مالداران را کمتر می سازد، یعنی دهقانان و مالداران به خاطر خشکسالی فقیر تر می شوند.

عکس از زیار

دهقانان و مالداران ولسوالی های پنجاب، ورس، یکه اولنگ، سیغان، شیبر و کهمرد به خاطر خشکسالی در وضعیت بسیار بد بسر می برند. خشکسالی سبب شده است که دهقانان در حدود 40 درصد زمین های شان را کشت نکنند و یک تعداد از زمین هایی که هم کشت شده است به خاطر کمی آب حاصلش سوخته و دهقانان تاوان های زیادی را متحمل شده اند.کمبود حاصلات زراعتی  باعث کمبود غله شده و قیمت غله را زیاد ساخته که زحمتکشان توان خرید آنرا ندارند، از همین خاطر است که در چنین حالاتی دهقانان جوان به خاطر پیدا کردن کار به شهرهای کلان میروند و دهقانی را مانده به کارگری شروع می کنند. وضعیت مالداران نیز روز به روز بدتر می شود، از آنجائیکه نمی توانند بدون علوفه مواشی شان را نگه دارند، ناچار آنرا با قیمت کم به فروش می رسانند و خود به شهر می آیند و در چهارراهی ها منتظر کارگری می مانند.

 در حالیکه در بامیان دریاهای خورد و کلان مثل دریای بند امیر در ولسوالی یکه اولنگ، دریای پنجاب در ولسوالی پنجاب، دریای ورس در ولسوالی ورس، دریای کهمرد در ولسوالی کهمرد، دریای پای موری و کالو در ولسوالی شیبر، دریای فولادی، سرخدر، دکانی، سمارۀ آهنگران در مرکز بامیان جریان دارد، اما به خاطر نبود یک دولت طرفدار مردم زحمتکش، این آب ها ضایع می شود و دهقانان و مالداران زحمتکش مجبور هستند به خاطر خشکسالی تاوان های زیادی را بپذیرند و زندگی شان خرابتر شود.

زنان شجاع یکاولنگ، زنان شجاع و با غرور

سیما سوژا

   

یکاولنگ، نام آشنا برای همه مردم است. این ولسوالی که در ولایت بامیان قرار دارد از ولسوالی هایی است که مردم ستمدیده آن بیشترین زجر و درد را تجربه کرده اند. تنها در قتل عام طالبان نزدیک به 350 دهقان، کارگر، معلم، اهل کسبه و شاگرد در این ولسوالی با بیرحمی و جنایت تیرباران شدند. اما همسران، مادران، خواهران و دختران این زحمتکشان شهید، با وجودی که هنوز و تا آخر عمر درد نبود عزیزان شان را احساس می کنند، اما ثابت ساختند که زنان زحمتکش تسلیم شدن را قبول ندارند و مثل زنان سرمایه داران و خان ها و سران تنظیم ها نیستند که با یک سر دردی، آخ و اف راه بیاندازند.

    زنان زحمتکش یکاولنگ زنده ماندند تا فرزندان زحمتکشان شهید شان را پرورش بدهند، به آنان حقایق تلخ زندگی را یاد بدهند و به آنان قصه کنند که چگونه خان ها، اربابان، سرمایه داران و تاجران به نام های طالب و تنظیم و دولت و انجو می آیند، می کشند، جنایت می کنند، رهزنی می کنند، چپاول می کنند و به نام زحمتکشان سوداگری می کنند. زنده ماندند تا به اولادهای شان بیاموزانند که مثل پدرها و برادارن شان زحمتکش و در پهلوی زحمتکشان باشند و با ظلم اربابان، سرمایه داران و تاجران و دولمتردان و خارجی هایی که هر دقیقه در هلمند، زابل، هرات و پکتیا مردم زحمتکش را می کشند، یکجا نشوند. با زحمتکشان یکجا باشند تا بالاخره با اتحاد و اتفاق با دیگر مردم زحمتکش افغانستان، هر نوع ظلم و ستم را برای همیشه نابود کنند.

زنان یکاولنگ که 99 درصد آن از خانواده های دهقانان، کارگران و اهل کسبه می باشند، در بدترین وضعیت زندگی بسر می برند. اولادهای شان پابرهنه هستند، زمستان سرد یکاولنگ را بدون چوب و زغال می گذرانند، در طویله حیوانات ولادت می کنند، به دوا و داکتر دسترسی ندارند و در حالات قحطی علف خورده اند و حتی مجبور شده اند که جگر گوشه های شان را به فروش برسانند ولی زنانی با همتی هستند که با عرق ریزی، آبله دست و زحمتکشی تلاش می کنند تا زندگی کنند.

این زنان مثل زنان زحمتکش و شجاع نورستان، به حق که نمونه انسانیت و غرور هستند. اکنون که 49 کشور تجاوزگر با شعارهای دروغین "حقوق زن" و "دموکراسی" تلاش دارند که مردم و بخصوص زنان زحمتکش کشور ما را فریب بدهند این زنان درک کرده اند که خارجی ها، اربابان، خان ها، فیودال ها، سرمایه داران، تاجران، تنظیم ها و دولت که همه در خدمت مردم پولدار و ستمگر قرار دارند، نمی توانند به ایشان کوچکترین خدمتی انجام بدهند و هر نوع وعده از طرف اینان دروغ شاخداری است که خاصه ستمگران می باشد.

عکس از زیار / خانوادۀ دهقان

عده ای بودند که از این زنان درجن درجن فلم و عکس گرفتند و در  "بازار سیاه کمک" به فروش رساندند، عده ای در هر انتخابات سرکاری به مناطق این زنان زحمتکش سر میزنند تا با دروغ و فریب رأی شان را دزدی کنند، عده ای هستند که بنام حقوق زن، این زنان زحمتکش را به تجارت انجویی شان تبدیل کرده اند، عده ای هستند که بنام بیوه و یتیم از نداشتن آگاهی این زنان معصوم ولی زحمتکش استفاده های ناروای پولی و سیاسی می کنند، اما دیگر معلوم می شود که برخی از زنان زحمتکش این ولسوالی به این آگاهی رسیده اند که دیگر نمی گذارند کسی بنام تنظیم، انجو، حزب سرکاری و سایر کارهای خلاف منافع زحتمکشان از نام آنان استفاده کنند.

من از تمام زنان و دختران تقاضا میکنم تا تضادهای زبانی، سمتی و قومی ایکه ستمگران می خواهند از آن فایده های خود را بدست بیاورند، کنار بگذارند، و اگر ما متحد، بیدار و آگاه نباشیم و دل به دولت، خارجی های 49 کشور و انجوها ببندیم هرگز از زیر ستم های چندلایه خلاصی نداریم ولی اگر ما زنان زحتمکش آهسته آهسته متحد شویم، هیچ ظالم خارجی و داخلی  نمی تواند بر ما ظلم و ستم کند.

میلیاردونه ډالره او بیا هم اووه میلیونه بیوزلي؟؟

بیوزله هغه چا ته ویل کیږي چې د ژوندانه د تیرولو لپاره هیڅ څه ونلري. نه کافي ډوډۍ لري، نه کور لري، نه جامې لري، نه دوا او درمل اخیستلی شي، نه ډاکټر ته تللی شي، اولادونه یې مکتب نشي لوستلی، تل کار کوي، زحمت باسي، خوله تویوي خو بیا هم ژوند یې هیڅ نه ښه کیږي او تل په لوږې او بیوزلۍ کې ژوند تیروي. زموږ په هیواد کې بیوزله اکثرا هغه کارګران دي چې د سرمایه دار لپاره کار کوي، هغه دهقانان دي چې د خانانو لپاره کار کوي او هغه معلمان او مامورین او کسبګر دي چې د خپل توان او طاقت پرته بل څه نلري. په مجموعي توګه د افغانستان ډیر خلک فقیران او بیوزله دي، ډیر لږ شمیر کسان پیدا کولی شو چې شتمن دي او دومره پیسې لري چې حتی سپي هم په لندکروزرو کې چکرې وهي.فقیر لټ او تنبل نه دی، بیکاره هم نه دی، د پانګوالو او شتمنو په شان بی غیرته او بی ننګه هم نه دی چې د بل چا حق وخوري او پیسې یې غلا کړي. لکه څرنګه چې مو وویل زحمت کاږي او شپه او ورځ په ګرمۍ او یخنې کې کار کوي. خو اوس د کرنی وزارت اعلان کړی چې دا وخت په افغانستان کې ۷ میلیونه کسان د فقر د کرښې لاندې ژوند کوي چې څه باندې دوه نیم میلیون یې د دهقانانو طبقه جوړوي. که څه هم دا شمیره ډیره لږه ده او بیوزله او فقیران له اوو میلیونو څخه د ډیر زیات دي خو بیا هم دا پوښته پیدا کیږي چې د هغو میلیاردونو ډالرو سره سره چې بهرنیو استعمارګرانو افغانستان ته راوړي دي، بیا هم ولې ۷ میلیونه زیارکښان په فقر کې ژوند کوي؟

عکس از زیار

خبره ښکاره او سپینه ده. کله چې بهرنیان په انساني نیت نه وي راغلي او یوازې هدف یې د خلکو وژنه او قتل او قتال وي، نو پیسې هم د بیوزلو لپاره نه کاروي، دا پیسې ټولې د خپلو جاسوسانو لپاره کاروي، د هغه چا لپاره یې کاروي چې د بهرنیانو نوکري وکړي، غلامي وکړي، وطن ورباندې خرڅ کړي او هر ډول بی ننګۍ ته حاضر وي. زیارکښان نه یوازې د بهرنیو جاسوسي نه کوي، د بهرنیانو نوکري نه کوي، غلامي یې نه کوي، خپل وطن نه خرڅوي او بي ننګي په هیڅ ډول نه مني، بلکې هر هغه څوک چې دا شرمناکه کارونه کوي د هغوي په ضد دي او هغوې د وطن دښمنان ګڼي، نو همدا علت دی چې بهرنیان دا پیسې د زیارکښانو لپاره نشي کارولی. بهرنیان او کورني سرمایه داران، تاجران، خانان او اربابان چې د بهرنیانو نږدي انډیوالان دي، همیشه غواړي چې بیوزلی لا په بیوزلۍ او فقر کې وساتي څو تل په کار کې مصروف وي او هیڅکله سیاسي پوهې او آګاهۍ ته ونه رسیږي، که چیرې سیاسي آګاهۍ ته ورسیږي نو بیا د زیارکښانو د مټ زور ټولو ظالمانو او ستمګرانو ته معلوم دی او هیڅ ظالم د هغې مخې ته ودریدلی نشي.

تر څو چې بهرنیان په هیواد کې وي او دولت د هغوې په خوښه او هدایت مخې ته لاړ شي، تر هغه به بیوزلي او فقر لا ډیریږي، زیارکښان به ښه ژوند پیدا نکړي، دهقانان او کارګران، معلمان او نانوایان، موچیان او نجاران، آهنګران او ډریوران اوټول زیارکښه انسانان به په سختۍ او درد او رنځ کې ژوند تیروي او یوازې شتمن او خانان به لا زیاتې پیسې پیدا کوي او ژوند به یې ښه کیږي او په عیش کې به وخت تیروي.

نو په کار ده چې زیارکښان د خپل ژوند لپاره یو چاره پیدا کړي.